Antik çağlarda, tarım ve hayvancılık toplumların temel geçim kaynakları arasında yer alıyordu. İnsanlar, doğayla olan etkileşimlerini geliştirerek hem tarımsal hem de hayvansal üretimi artırmayı başardılar. Bu dönemde, tarım uygulamaları ve hayvancılık yöntemleri, yerel kaynaklara ve coğrafi koşullara bağlı olarak çeşitlilik gösteriyordu. İlk topluluklar, tarımın ve hayvancılığın temel ilkelerini keşfederek, kendi ihtiyaçlarını karşılamak için yenilikçi çözümler geliştirdiler.

Antik dönemde tarım ve hayvancılık şu şekilde yapılırdı:

• Tarım:
  • Evcilleştirme. İlk çiftçiler, buğday, arpa, köpek, koyun, keçi gibi yabani bitki ve hayvanları evcilleştirdi.
  • Toprak işleme. Sopa ve çapalar kullanılarak bahçe tipi tarım yapıldı.
  • Sulama. Sulama kanalları ve barajlar yapılarak tarlalar sulandı.
  • Ürün depolama. İhtiyaç fazlası ürünler depolandı.
• Hayvancılık:
  • Hayvan gütme. Evcil hayvanlar güdüldü.
  • Hayvanlardan yararlanma. Hayvanların etinin yanı sıra post, deri, gübre, süt ve çeki gücü gibi ikincil ürünlerinden de yararlanıldı.

Antik dönemde tarım, Bereketli Hilal, Mezopotamya, Çin, Nil Nehri çevresi, İndus Vadisi gibi bölgelerde başladı ve toplumsal etkileşimler aracılığıyla yayıldı.