Antik tiyatrolar, hem mimari hem de kültürel açıdan derin bir mirasa sahiptir. Bu yapılar, izleyicilere sunulan deneyimi zenginleştiren çeşitli mimari bileşenler ile donatılmıştır. Koilon, orkestra ve skene gibi unsurlar, antik tiyatroların sahneleme ve izleme işlevlerini belirlerken, farklı dönemlerdeki uygulamalar, bu yapıların evrimini göstermektedir. Yunan ve Roma tiyatrolarındaki farklılıklar, mimarinin toplumsal yapıyla olan ilişkisini de gözler önüne serer.

Antik tiyatroların mimari özellikleri şu şekilde özetlenebilir:

• Koilon (cavea). Tiyatronun seyirci oturma alanını ifade eder. Genellikle yarım daire biçiminde tasarlanmış olup, Yunan tiyatrolarında doğal eğime yaslanarak inşa edilirken, Roma tiyatrolarında yapay destek yapılarına oturtulmuştur.
• Orkestra. İzleyici alanı ile sahne binası arasında yer alan düz veya yarı dairesel bir alandır. Yunan tiyatrolarında dramatik eylemin gerçekleştiği asıl sahneleme düzlemiyken, Roma tiyatrolarında orkestra işlevsel olarak azalır.
• Skene. Sahne binası olarak işlev gören yapıdır. İlk dönemlerde geçici ve ahşap malzemelerden oluşan skene, Helenistik dönemde taş bir yapı olarak kalıcı hale gelmiştir.

Antik Yunan ve Roma tiyatroları arasındaki bazı farklar:

• Eğimli arazi kullanımı. Yunan tiyatroları eğimli bir arazi üzerine yerleştirilirken, Roma tiyatroları tonozlu bir alt yapının üzerine inşa edilmiştir.
• Orkestra'nın önemi. Yunan tiyatrolarında orkestra, hikaye anlatıcılık görevini üstlenen koro ve oyuncuların yer aldığı bir alandı. Roma tiyatrolarında ise orkestra, müzikal sunumlara veya resmi etkinliklere ayrılır.
• Scene'in gelişimi. Roma tiyatrolarında scene, çok katlı cephe düzenlemeleriyle anıtsal bir görünüm kazanmıştır.
• Toplumsal yapı etkisi. Yunan tiyatrolarında toplum yapısından dolayı her seyirciye eşit oturma olanağı sağlanırken, Roma tiyatrolarında toplumsal bir statüye göre oturma planı yapılmıştır.